Opinie van de week: Ik droom van de dag waarop Pride niet meer nodig is, maar die dag is vandaag nog niet.

Bert Brone, Voorzitter Limburg Pride vzw

Ik was tien jaar oud toen ik wist dat ik anders was. Niet omdat iemand mij dat vertelde. Niet omdat ik daar woorden voor had. Ik voelde het gewoon. Een knagend gevoel dat ik niet helemaal in het plaatje paste dat de wereld rondom mij leek te verwachten.

Wat ik me vooral herinner, is de eenzaamheid. Ik kende niemand zoals ik. Ik zag niemand zoals ik. Er was geen zichtbaarheid, geen herkenning en geen gevoel dat er ergens een plek bestond waar ik gewoon mezelf kon zijn. Dus deed ik wat zoveel LGBTQI+ jongeren jarenlang hebben gedaan: ik kroop diep weg in de kast.

Vandaag kijk ik terug op die periode met gemengde gevoelens. Enerzijds ben ik dankbaar voor hoe ver we als samenleving zijn gekomen. Anderzijds stel ik mezelf soms de vraag hoeveel jongeren zich vandaag nog steeds zo voelen als ik toen. Het antwoord is waarschijnlijk meer dan we denken.

België behoort tot de meest vooruitstrevende landen ter wereld voor LGBTQI+ personen. Daar mogen we trots op zijn. Generaties voor ons hebben daarvoor gevochten. Mensen hebben hun nek uitgestoken zodat anderen vandaag meer vrijheid kunnen ervaren dan vroeger.

Maar rechten zijn geen eindbestemming. Ze zijn een verantwoordelijkheid. Want terwijl we beleidsmatig vooruitgang boeken, voelen we tegelijk hoe het maatschappelijke draagvlak onder druk staat. Ik merk het in gesprekken. Ik zie het op sociale media. Ik ervaar het soms persoonlijk wanneer haatberichten in mijn inbox verschijnen van mensen die mij nooit hebben ontmoet.

Dat raakt mij minder dan vroeger. Wat mij meer zorgen baart, is de boodschap die zulke reacties sturen naar jongeren die nog op zoek zijn naar zichzelf. Want wat leert een jongere wanneer hij, zij of hen voortdurend negatieve berichten ziet over mensen die op hen lijken? Wat leert een jongere wanneer zichtbaarheid wordt weggezet als provocatie? Wat leert een jongere wanneer zichzelf zijn blijkbaar nog steeds aanleiding kan geven tot haat?

Daarom geloof ik dat zichtbaarheid belangrijk blijft. Niet om mensen iets op te dringen. Niet om aandacht op te eisen. Wel om te tonen dat LGBTQI+ personen bestaan. Dat we deel uitmaken van buurten, scholen, verenigingen, bedrijven en gezinnen. Dat we collega's zijn, vrijwilligers, ouders, kinderen, ondernemers en vrienden. Kortom: dat we mensen zijn zoals iedereen.

Dat was ook één van de redenen waarom we Limburg Pride hebben opgericht.

Wat volgde, overtrof al onze verwachtingen. Duizenden mensen kwamen samen tijdens de eerste editie. Mensen van alle leeftijden. Mensen uit alle hoeken van Limburg en ver daarbuiten. Mensen met verschillende achtergronden, overtuigingen en verhalen.

Wat mij het meest raakte, was niet het aantal bezoekers. Het was de sfeer. Een bezoeker zei achteraf iets wat ik nooit meer zal vergeten: "Ik voelde me gezien, maar niet bekeken." Die ene zin vat perfect samen wat Limburg Pride voor mij betekent. Geen evenement waar mensen moeten bewijzen wie ze zijn. Geen evenement waar verschillen centraal staan. Wel een plek waar mensen zichzelf mogen zijn zonder voortdurend uitgelegd te moeten worden.

Dat is ook de gedachte achter ons thema One Family, Many Colours.

Iedereen heeft nood aan mensen die achter hen staan. Familie is veel meer dan een biologische band. Familie zijn ook de vrienden die blijven. De collega's die je steunen. De buur die naar je luistert. De leerkracht die een veilige omgeving creëert. De bondgenoot die zijn stem gebruikt wanneer iemand anders dat even niet kan.

In een wereld die steeds vaker verdeeld lijkt, hebben we nood aan meer van die verbinding. Ik ben geen activist die met de vuist op tafel slaat om het hardst. Ik geloof eerder in bruggen bouwen. In gesprekken voeren. In mensen samenbrengen. Maar bruggen bouwen betekent niet dat je stil blijft wanneer mensen worden uitgesloten. Het betekent dat je blijft opkomen voor waardigheid, rechten, respect en gelijke kansen voor iedereen.

Mijn droom is eigenlijk heel eenvoudig. Ik droom van een samenleving waarin geen enkele jongere zich nog alleen voelt omdat die anders is. Ik droom van een samenleving waarin niemand angst heeft om zichzelf te zijn. Ik droom van de dag waarop een Pride niet langer nodig is omdat acceptatie zo vanzelfsprekend geworden is dat zichtbaarheid geen strijd meer hoeft te zijn.

Maar die dag is vandaag nog niet. En daarom blijven we bouwen. Aan begrip. Aan verbinding. Aan een Limburg waarin iedereen zichzelf mag zijn. Want uiteindelijk hebben we meer gemeen dan wat ons van elkaar onderscheidt.