Michael: geen perfecte film, wel een popcornmoment met moonwalk

Laat ons eerlijk zijn: over Michael wordt stevig gediscussieerd. Sommige recensenten vinden de film te braaf, te glad en te veilig. En ergens snap ik dat.

Maar soms moet je een film ook beoordelen op wat hij wél wil zijn.

Michael neemt je mee naar een tijd waarin muziek geen muziek meer was, maar een gebeurtenis. Naar de moves, de madness, de glitter, de druk en de magie van een artiest die niet op een podium past — laat staan op één scherm.

En net daarin werkt deze film voor mij wél. Niet omdat alles perfect is, maar omdat je op de beste momenten opnieuw voelt waarom Michael Jackson groter is dan zijn muziek.

Dat lukt vooral dankzij Jaafar Jackson. Niet omdat hij Michael perfect kopieert, maar omdat hij op de beste momenten iets veel moeilijkers doet: hij laat je even vergeten dat je naar een acteur kijkt.

Geen karaoke.
Geen goedkope imitatie.
Wel flarden van die ongrijpbare presence waardoor je opnieuw begrijpt waarom Michael Jackson geen artiest is, maar een fenomeen.

Is de film perfect? - Nee.

Soms wil ik meer mens achter de mythe. Meer spanning onder het glitterpak. Meer stilte achter de spotlights. Want net daar, wanneer het applaus wegvalt, wordt een icoon pas echt interessant.

Maar tegelijk zit ik daar niet om de film laag per laag te ontleden. Ik zit daar voor het grote scherm, de eerste beat en dat gevoel waarvoor cinema gemaakt is: even alles vergeten en volledig meegaan.

Neemt deze film mij mee? -ja.

En misschien zit daar precies het verschil tussen critici en publiek. Critici zoeken de volledige waarheid. Veel kijkers zoeken het gevoel. En Michael kiest voluit voor dat tweede.

Voor mij is dit geen film die alles vertelt. Het is een film die iets opnieuw aanzet.

De beat.
De herinnering.
De energie.
De goesting om opnieuw te luisteren.

En blijkbaar is het verhaal nog niet uitverteld. Er wordt al gesproken over een vervolg, en dat voelt logisch. Deze film toont vooral de opbouw van de legende. De echte complexiteit lijkt nog achter de coulissen te wachten.

Mijn verdict?

Een film met ritme, lef en entertainmentwaarde. Een film die swingt, soms schuurt, maar op zijn beste momenten écht binnenkomt.

En dat beloon ik graag.

Mijn score?
8/10 popcorns.