Greenyard Maaseik pakt titel na zeven magere jaren
De eerste titel in zeven jaar moet voor Greenyard Maaseik het begin worden van een nieuwe succesperiode. Sportjournalist Tom Kums volgt de club al 25 jaar en laat zijn licht schijnen over de revival van de recordkampioen.
Zeven jaar stof op de trofeeënkast
In een uitverkochte Steengoed Arena pakte Greenyard Maaseik zijn zeventiende landstitel. Daarmee telt de Maaslandse club opnieuw één titel meer dan eeuwige rivaal Roeselare. Dat er de voorbije jaren een stevige laag stof op de trofeeënkast van de succesvolste profclub van Limburg lag, had meerdere oorzaken.
In de eerste plaats was de club te vaak op zoek naar continuïteit in de spelerskern. Een nieuw seizoen betekende vaak ook een nieuw Maaseik. Dat voortdurende herbeginnen zorgde niet voor stabiele sportieve successen. Bovendien sloeg de club geregeld de bal mis op de transfermarkt of zag het toptalenten zoals Ferre Reggers al snel naar het buitenland vertrekken. Ook de keuze voor Guido Görtzen als coach bleek al snel geen succes. Dat zijn depanneur Claudio Gewehr vorig seizoen om gezondheidsredenen stopte, maar later assistent werd in Roeselare, werd in de Steengoed Arena evenmin op applaus onthaald. Ook op bestuursniveau moest de club opnieuw naar een evenwicht zoeken na twee voorzitterswissels en het einde van de samenwerking met technisch directeur Jelte Maan.
De kiem van de kentering
Dat het dit seizoen anders zou lopen, kon afgelopen zomer nauwelijks iemand vermoeden. Bij de eerste thuiswedstrijd tegen Roeselare in november werd voorzichtig gehoopt dat dit Maaseik het de landskampioen moeilijk zou kunnen maken. Maaseik won met 3-1 en deed dat later nog eens over in de Beker van België. Daar werd de kiem gelegd voor het geloof in een kentering.
De bevestiging volgde in Europa, waar Greenyard de Franse topclub Tourcoing uitschakelde. Week na week steeg de ondergrens van Maaseik en vonden ook de supporters opnieuw de weg naar de Steengoed Arena. Met als eerste echte hoogtepunt de uitschakeling van topclub Galatasaray. Het Europese avontuur strandde in de halve finale van de CEV Cup tegen het Duitse Lüneburg. De grootste ontgoocheling volgde in de bekerfinale in het Sportpaleis, waar Maaseik met 3-2 verloor van Menen. Maar zoals zo vaak dit seizoen rechtte het team opnieuw de rug. In zijn 49ste wedstrijd van het seizoen kroonde Maaseik zich uiteindelijk tot landskampioen.
"Mijn kantoor is het volleybalveld"
Waarom het nu wél lukte? Hij zal het zelf als eerste relativeren, maar met Paweł Woicki heeft Maaseik opnieuw een coach die perfect bij het DNA van de club past. De 42-jarige Pool staat bekend als een harde werker en eist dat ook van zijn spelers. Op zijn eerste werkdag liet hij manager Dieter Leenders weten dat hij geen kantoor nodig had in de Steengoed Arena. “Mijn kantoor is het volleybalveld”, klonk het.
Elke training moet intens zijn. Wie verslapt, krijgt dat meteen te horen. Tegelijk geeft Woicki vertrouwen aan zijn spelers én zijn staf. Assistent Ivan Janssen en scout Guy Schroyen kregen een belangrijke rol, ook in de samenstelling van de kern. En precies daar maakte Maaseik dit seizoen het verschil.
Met Juan Finoli haalde de club niet alleen een spelverdeler van niveau binnen, maar ook een echte leider. De Argentijn bewaakt mee de cohesie binnen het team. Sil Meijs bleek dan weer de revelatie van het seizoen. De jonge Nederlander wilde absoluut hoofdaanvaller worden en Maaseik durfde dat risico te nemen. Het resultaat: Meijs groeide uit tot een van de beste opposites in de competitie. Maar ook de Letse muur Gustavs Freimanis en stille Finse krachten Niklas Breilin en Antti Ronkainen bleken een schot in de roos. Daarnaast maakte Woicki ook de spelers die al aanwezig waren beter. IJskonijn Pierre Perin is veel meer geworden dan alleen een hardhitter en Samuel Fafchamps groeide op zijn 25ste uit tot een vaste waarde bij de Red Dragons.
Het begin van een nieuwe dynastie?
De titel is de eerste prijs onder voorzitter Jos Franssen en de eerste voor de club sinds het overlijden van Mathi Raedschelders. Maar betekent dat ook dat de hoogdagen van het Maaseikse volleybal terug zijn? De club lijkt in elk geval lessen te hebben getrokken uit het verleden. Woicki blijft aan boord en ook Finoli, Freimanis, Fafchamps, Perin en jonkie Tijmen Bus verlengden hun contract al. De gesprekken met Ronkainen gaan in de goede richting.
De vervanger voor Sil Meijs, die door de grote poort vertrekt, werd klaargestoomd in Italië en zal binnenkort bekendgemaakt worden. Niets lijkt nieuwe successen nog in de weg te staan. Ook al omdat concurrenten Roeselare, Achel, Menen en Haasrode-Leuven aan een nieuwe ploeg moeten bouwen. Greenyard Maaseik begint zo volgend seizoen zowaar met een voorsprong aan de competitie.
Doelen zijn er genoeg: eindelijk de BeNe Conference winnen, na vijftien jaar nog eens de Beker van België pakken of als enige Belgische deelnemer stunten in de Champions League. Pawel Woicki zal er als eerste over waken dat zijn mannen niet kaal, lui, lekker en hovaardig worden — zoals de bekende Maaseikse deugden voorschrijven.
