Limburg: welvaart maak je niet met één derde
Door Jorrit Hermans, Voorzitter ACV Limburg
Het opiniestuk van Johann Leten vertrekt van een opvallend cijfer: amper 32,3% van de Limburgers zou de economische motor draaiende houden. Dat klinkt krachtig, maar is in feite een klassiek voorbeeld van framing dat balanceert op de grens van fake news. Het creëert een simplistisch en polariserend beeld dat weinig te maken heeft met hoe onze samenleving écht werkt.
Maatschappelijk fout, economisch kortzichtig
ACV Limburg staat achter élke Limburger. Niet achter één derde, maar achter 100%. Waar dit opiniestuk impliciet twee derden van de Limburgers wegzet als last, erkennen wij dat net die mensen – jongeren, gepensioneerden, zieken, mensen in de zorg of het onderwijs, jeugdwerk, vrijwilligers en mantelzorgers – een onmisbare rol spelen. Bovendien zijn dat ook gewoon consumenten, klanten en burgers. Mensen uitsluiten in een economisch verhaal is niet alleen maatschappelijk fout, het is ook economisch kortzichtig.
Drie op vier
De realiteit is trouwens veel eenvoudiger én genuanceerder: ongeveer drie op vier. Limburgers op arbeidsleeftijd werken effectief. Dat is de correcte maatstaf. Maar zelfs dat cijfer vertelt niet het hele verhaal. Want Limburg draait niet op drie op vier. Limburg draait op 100% van de Limburgers. Op grootouders die op de kleinkinderen passen zodat ouders kunnen werken. Op vrijwilligers, sociale organisaties en het middenveld die mensen ondersteunen, opleiden en begeleiden. Dat middenveld en sociaal werk zijn geen randverschijnselen, maar een enorme kracht onder onze economie en onze samenleving.
Niemand is "self made"
Daarnaast wordt in het opiniestuk vergeten dat niemand “self made” is. Geen enkele ondernemer, geen enkel bedrijf groeit in een vacuüm. Elk succesverhaal is mee gebouwd op collectieve investeringen: onderwijs dat talent vormt, infrastructuur die goederen en mensen verplaatst, gezondheidszorg die werknemers inzetbaar houdt, en publieke diensten die stabiliteit garanderen. Zonder die fundamenten – en de mensen die daarin werken – is ondernemen simpelweg onmogelijk.
Sterker nog: veel bedrijven steunen dagelijks op non-profitorganisaties en publieke diensten voor hun werking. Denk aan opleidingstrajecten, welzijnsinitiatieven, zorgvoorzieningen of begeleiding van werknemers. Ook dat is economische realiteit.
Vorm van populisme
Het probleem met het oorspronkelijke discours is dus niet dat het ondernemerschap verdedigt – daar is respect voor – maar dat het dat doet door andere groepen impliciet minderwaardig te maken. Dat is een vorm van populisme die mensen tegenover elkaar zet, terwijl we net samenwerking nodig hebben.
Want laat ons duidelijk zijn: we hebben vandaag geen nood aan polarisatie of het aanwijzen van “wie de kar trekt”. We hebben nood aan respect, waardering en samenwerking tussen alle actoren. Respect voor ondernemers die investeren en risico nemen. Maar evenzeer respect voor werknemers in alle sectoren, statuten en functies die die economie elke dag doen draaien.
Samen sterker vooruit
De echte uitdaging ligt niet in het verkleinen van groepen of het vergroten van tegenstellingen, maar in het versterken van wat ons verbindt: kwaliteitsvolle jobs, duurzame groei en kansen voor iedereen. Daar kijken wij naar uit. Niet naar een discussie over wie draagt, maar naar hoe we samen sterker vooruit kunnen.
